Ok. 30 proc. chorych na łuszczycę skóry dotyka też przewlekła choroba destrukcyjnie działająca na stawy, kręgosłup i ścięgna - łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS). Nie zawsze jednak łuszczyca skórna poprzedza łuszczycę stawową, ta druga może wystąpić nawet kilkanaście lat przed pojawieniem się objawów na skórze.
Przyczyna ŁZS nie jest znana. Stwierdzono natomiast komponent genetyczny w patogenezie choroby.
Wczesne wykrycie łuszczycowego zapalenia stawów jest bardzo ważne. Chodzi o to, by - przy odpowiednio wczesnym podjęciu leczenia - nie dopuścić do nieodwracalnych zmian w stawach i zapobiec inwalidztwu.
– Gdy dojdzie do zerwania ścięgien, nadżerki, uszkodzenia powierzchni stawowych, leki mogą jedynie zatrzymać postępowanie destrukcji, zmniejszyć objawy np. obrzęk - mówi specjalista reumatolog dr Janusz Jaworski. Gdy ŁZS zniszczy staw, konieczna jest pomoc ortopedyczna, operacyjne usztywnianie stawu czy wszczepienie endoprotezy.
Objawy: obrzęk, sztywność stawów
Początek choroby może być ostry, częściej jednak objawy rozwijają się stopniowo. Łuszczycowe zapalenie stawów przebiega z okresami zaostrzeń i osłabienia objawów.
– Niepokojącym sygnałem dla pacjenta chorującego na łuszczycę powinno być pojawienie się obrzęku, zaczerwienienia, bólu lub porannej sztywności stawów powodującej trudności w wykonywaniu zwykłych czynności - mówi Jaworski. Takie objawy powinny skłonić do zgłoszenia się na konsultację do reumatologa i zrobienia badań w kierunku tej choroby.
Warto także wiedzieć, że inaczej niż w reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS), łuszczycowe zapalenie stawów jest zwykle chorobą seronegatywną. ŁZS często zajmuje stawy niesymetrycznie - to jedna z cech, które pomagają odróżnić tę chorobę od reumatoidalnego zapalenia stawów.
Łuszczycowe zapalenie stawów występuje mniej więcej w równym stopniu u kobiet i u mężczyzn. Obserwuje się jednak pewne różnice w dominującym obrazie choroby - u kobiet częściej opisuje się zajęcie wielu stawów obwodowych, a u mężczyzn częściej postać z zajęciem kręgosłupa.
Leki w leczeniu ŁZS
Leczenie łuszczycowego zapalenia stawów dobiera się indywidualnie - zależnie od obrazu choroby oraz nasilenia objawów skórnych i stawowych. Celem terapii jest zmniejszenie stanu zapalnego, ograniczenie bólu i sztywności oraz zapobieganie trwałemu uszkodzeniu stawów.
U części chorych stosuje się klasyczne leki modyfikujące przebieg choroby, szczególnie wtedy, gdy zajęte są stawy obwodowe. Jeżeli taka terapia nie daje wystarczającej kontroli choroby, lekarz może rozważyć włączenie leków biologicznych lub innych terapii celowanych.
Leki biologiczne mogą skutecznie działać zarówno na objawy stawowe, jak i na zmiany skórne, ale nie są jedyną dostępną opcją leczenia i nie u każdego pacjenta muszą być stosowane jako pierwszy wybór. Dobór konkretnego preparatu zależy od postaci choroby, nasilenia zmian, chorób współistniejących oraz oceny bezpieczeństwa terapii.
Komentarze (0)