Odpowiedzialność lekarzy - Pacjent zmarł, lekarka dostała upomnienie

Naczelna Izba Lekarska publikuje na swojej stronie orzeczenia sądów lekarskich w ramach tego, co nazywa "jawnością". W praktyce dostęp do tych rozstrzygnięć pozostaje jednak wyraźnie ograniczony - nie można ich pobrać, wydrukować ani bezpośrednio do nich linkować. Dodatkowo publikowane treści są bardzo mocno zanonimizowane - często brakuje w nich nazw miejsc, dokładnych dat i innych informacji, które pozwalałyby lepiej zrozumieć kontekst sprawy. Opisany przez nas przypadek to jedno z takich orzeczeń, wydane w 2025 roku. Uważamy, że warto pokazywać, jak w praktyce wygląda odpowiedzialność zawodowa lekarzy i przypominać, że za działania zagrażające pacjentom mogą oni ponosić poważne konsekwencje.

Skutki dla pacjenta

Dla pacjenta skutki tej wizyty okazały się tragiczne. Po powrocie do domu przyjął zalecone leki, położył się, a po około dwóch godzinach stracił przytomność. Został przewieziony do szpitala, gdzie mimo leczenia zmarł po ośmiu dniach. Ta historia pokazuje, że pozornie niejednoznaczne dolegliwości mogą być zapowiedzią stanu bezpośredniego zagrożenia życia, a konsekwencje błędnej oceny objawów bywają nieodwracalne.

Jak wyglądał przebieg wydarzeń

Z ustalonego przebiegu wydarzeń wynika, że starszy pacjent zgłosił się do placówki z powodu złego samopoczucia. Podczas wizyty mówił o bólu barków oraz drętwieniu kończyn, które miało ustępować po rozchodzeniu. Lekarka uznała, że przyczyną dolegliwości są problemy ortopedyczne i zmiany zwyrodnieniowe, zaleciła leki przeciwzapalne oraz skierowała pacjenta do poradni chirurgii urazowo-ortopedycznej.

Na tym etapie nie wykonano jednak pogłębionej diagnostyki w kierunku choroby serca. Pacjent po powrocie do domu przyjął zalecone leki i położył się. Po około dwóch godzinach wstał, po czym nagle stracił przytomność. Wezwano pomoc, rozpoczęto reanimację, a następnie przewieziono go do szpitala.

Dalszy przebieg zdarzeń okazał się tragiczny. Po hospitalizacji pacjent zmarł po ośmiu dniach, a jako wyjściową przyczynę śmierci rozpoznano ostry zawał serca. To właśnie ten ciąg wydarzeń stał się później przedmiotem oceny sądu lekarskiego.

Co najbardziej uderza w tej sprawie

W tej historii najmocniej uderza nie tylko tragiczny finał, ale też to, jak wiele sygnałów alarmowych nie zostało potraktowanych z należytą powagą. Starszy pacjent zgłaszał dolegliwości, które wymagały czujności i szerszego spojrzenia diagnostycznego, tymczasem zabrakło nawet podstawowych działań.

Szczególnie poraża jeden detal - pacjentowi nie zmierzono ciśnienia, bo w gabinecie nie było sprawnego ciśnieniomierza. Trudno przejść obok tego obojętnie, bo chodzi o jedno z najbardziej podstawowych badań, jakie powinno być dostępne podczas wizyty. Właśnie takie szczegóły sprawiają, że ta sprawa nie wygląda jak zwykła pomyłka, ale jak przykład zaniedbania, które mogło mieć dramatyczne skutki.

Zawał nie zawsze daje typowe objawy

Warto pamiętać, że zawał serca nie zawsze daje typowy, silny ból w klatce piersiowej. U części pacjentów może objawiać się znacznie mniej oczywiście - bólem barków, osłabieniem, nudnościami, bólem brzucha, dusznością albo nagłym pogorszeniem samopoczucia. Właśnie dlatego przy nietypowych dolegliwościach, zwłaszcza u osób starszych i obciążonych chorobami układu krążenia, tak ważne są dokładny wywiad, uważne badanie i podstawowa diagnostyka. Pozornie "niepasujące" objawy mogą bowiem okazać się sygnałem stanu bezpośredniego zagrożenia życia.

Wyrok wobec lekarki

Sąd lekarski uznał, że lekarka nie dochowała należytej staranności w postępowaniu diagnostycznym wobec pacjenta. W ocenie składu orzekającego zbyt pobieżnie zebrała wywiad, niedokładnie zbadała chorego i nie skierowała go na badanie EKG, choć zgłaszane dolegliwości powinny skłonić do szerszej diagnostyki. Ostatecznie sąd utrzymał odpowiedzialność zawodową lekarki i wymierzył jej karę upomnienia, czyli najłagodniejszą sankcję przewidzianą w katalogu kar zawodowych.

Pacjent zapłacił najwyższą możliwą cenę - stracił życie. Lekarka usłyszała najłagodniejszą karę przewidzianą w katalogu sankcji zawodowych. To zestawienie trudno uznać za oczywiste i właśnie ono najmocniej pokazuje, jak duża bywa przepaść między dramatem chorego a odpowiedzialnością ponoszoną przez lekarza.